တန္ေဆာင္မုန္းလၦန္း(၁၀)ရက္၊ 24.11.2016 မနက္ ၁၀း၀၀ နာရီမွာ ပရိယတၱိသာသနဟိတအသင္းႀကီး တည္ရွိရာ ၃၅×၈၅ လမ္းေထာင့္ရွိ ဦးလွသိန္းဗိမာန္သို႔ ေရာက္ရွိခ့ဲပါတယ္။
ကားေပၚကဆင္းတာနဲ႔ အသင္းလူႀကီးမ်ားက ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ႀကိဳဆိုေနၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အထိမ္းအမွတ္ယပ္ေတာင္ ဆက္ကပ္တ့ဲအခါ စာေရးသူရဲ႕ေအာင္စဥ္အမွတ္က နံပါတ္(၃) ျဖစ္ေနပါတယ္။
စာေရးသူက သတိမထားမိေပမ့ဲ အသင္းဒကာႀကီးက ေအာင္စဥ္အမွတ္(၁)ကို (၃)နဲ႔ လြဲၿပီးေရးမိေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားၿပီး ေတာင္းပန္ပါတယ္။ စာေရးသူက သတိမထားမိပါဘူး။ အၿမႇီးေလးဖ်က္လိုက္ရင္ရပါတယ္ဗ်ာ--ဟု စလိုက္ပါေသးတယ္။ အသင္းဒကာႀကီးေတြက ျပန္ျပင္ေပးပါတယ္။
ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားနားေနေဆာင္ကို ေရာက္တ့ဲအခါ ပရိယတၱိအေက်ာ္အေမာ္ ဆရာေတာ္ဘုရားမ်ားကို ဖူးေျမာ္ပူေဇာ္ခြင့္ရလိုက္ပါတယ္။ မဂၤလာရွိေသာ ေန႔ထူူးေန႔ျမတ္တစ္ခုပါ။
မႏၱေလးတိုင္းသံဃနာယကအဖြဲ႕ဥကၠ႒ မစိုးရိမ္တိုက္ႀကီး ပါဠိနယူပေဒသေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱ၀ိစိတၱာဘိ၀ံသက စာေရးသူအား ပိဋကသံုးပံုေဆာ့ဖ္၀ဲလ္လာ ပသယွ/အပသယွ/အသယွ ပုဒ္ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ရွင္းျပပါတယ္။ စာေရးသူေရးတ့ဲ သာသနာ့မိခင္ႀကီးအမည္ရွိ လက္ကမ္းစာေစာင္ေလးမွာပါတ့ဲ ဂါထာကိုရည္ရြယ္တာပါ။
ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္ မိုးတားဆရာေတာ္ႀကီးတို႔ကို သြားဦးခ်ေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးႏွစ္ပါးက ၀မ္းသာအားရ ႏႈတ္ဆက္ၾကပါတယ္။ မိုးတားဆရာေတာ္ႀကီး ဘဒၵႏၱသူရိယာဘိ၀ံသက သက္ေတာ္(၈၄) ႏွစ္ရွိပါၿပီ။ အင္တာနက္လည္းသံုးပါတယ္။ အင္းတာနက္သံုးမွ သတင္းစံုတာကြဟု မိန္႔ပါတယ္။ စာေရးသူရဲ႕ ေဖ့ဘြတ္ခ္သတင္းမ်ားကိုလည္း အားေပးေတာ္မူပါတယ္။မိုးတားဆရာေတာ္ဆရာေတာ္ႀကီးအား စာေရးသူအေပၚ ေက်းဇူးႀကီးမားေတာ္မူေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားခ့ဲပါတယ္။
ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ႀကီးကေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္သံဃမဟာနာယက ဥကၠ႒ဆရာေတာ္ႀကီးလည္းျဖစ္ သက်သီဟအသင္းႀကီးရဲ႕ ၀ဋံသကာ ေရႊတံဆိပ္ဆုရွင္လည္းျဖစ္လို႔ ထပ္ဆင့္ဂုဏ္ျပဳပြဲတက္ရတာ ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ေနပံုရပါတယ္။ ၀ဋံသကာဆရာေတာ္ႏွစ္ပါးႏွင့္ ၀ဋံသကာ လူပ်ံေတာ္ႏွစ္ဦး တက္ေရာက္တယ္ကြဟုလည္း မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။
စာေရးသူရဲ႕ ငယ္ဆရာ ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕ မင္းကုန္းမဟာစာသင္တိုက္ ပဓာနနာယကဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱဇနိတာဘိ၀ံသလည္း တက္ေရာက္ေတာ္မူပါတယ္။ ငယ္ဆရာအား ဖူးေျမာ္ပူေဇာ္ရင္း ငယ္ဆရာရဲ႕ ဘယ္ဘက္ေဘးမွာ ထိုင္ေနတ့ဲ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ နာယကေဟာင္းလည္းျဖစ္ စာေရးသူရဲ႕ စာခ်ဆရာလည္းျဖစ္တ့ဲ ၀ိဘဇၨ၀ါဒီစာသင္တုိက္ ပဓာနနာယကဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱ၀ိလာသာဘိ၀ံသအား ဖူးေျမာ္ပူေဇာ္ပါတယ္။
ဆက္လက္ၿပီး ဆြမ္းစားေဆာင္မွာ ေန႔ဆြမ္းစားၾကပါတယ္။ မစိုးရိမ္တုိက္သစ္နာယကဆရာေတာ္ေလးမ်ားျဖစ္တ့ဲ ဘဒၵႏၱသူရိယာဘိ၀ံသ၊ ဘဒၵႏၱဇနကာဘိ၀ံသ၊ ဓမၼိကာရာမတိုက္ ဗုိလ္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ေလး ဘဒၵႏၱသုစိတၱာဘိ၀ံသတို႔ႏွင့္အတူဆြမ္းစားၾကပါတယ္။ ဗုိလ္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ေလးဆိုတာ စာေရးသူတို႔အိုးဘိုမွာေနၾကစဥ္ အၿမဲတမ္းေထာက္ပ့ံေပးခ့ဲေသာ စာခ်အေက်ာ္ ဆရာေတာ္ေလးျဖစ္ပါတယ္။ ဆြမ္းစားေနစဥ္ အသင္းဒကာႀကီးမ်ားက လာေရာက္ႏႈတ္ဆက္ၾကပါတယ္။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတ့ဲေန႔တစ္ေန႔ပါ။ အသင္းဒကာႀကီးတစ္ဦးကေတာ့ စာေရးသူအေပၚ ကာယကံ ၀စီကံႏွင့္ ျပစ္မွားမိသည္မ်ားကို ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ေနပါတယ္။ စာေရးသူက က်န္းမာခ်မ္းေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းေတြေပးလိုက္မိပါတယ္။ အြန္လိုင္းအင္သတင္းမ်ားကို အဟုတ္ထင္ၿပီး စာေရးသူကို ျပစ္မွားမိပံုရပါတယ္။
ေန႔ဆြမ္းစားၿပီးတ့ဲအခါ ေတာင္ႀကီးမဘသဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱပညာတိကၡာလကၤာရာဘိ၀ံသႏွင့္ ေရေႏြးအတူေသာက္ၿပီး အသင္းတိုက္ႀကီးရဲ႕ အေပၚဆံုးထပ္သို႔ို တက္ခ့ဲၾကပါတယ္။ ငယ္စဥ္က စာေျဖခ့ဲတ့ဲေနရာ ငယ္စဥ္က စာေအာင္ဆုေတြရယူခ့ဲတ့ဲေနရာ စာေအာင္ပေဒသာပင္ေတြ မဲေပါက္တ့ဲေနရာ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ ေျပာဆိုမိၾကတာပါ။
အသက္(၈၃)ႏွစ္အရြယ္ ၀ဋံသကာ ေရႊတံဆိပ္ဆုရွင္ ဗိုလ္ႀကီးေက်ာ္ႏိုင္နဲ႔ေတြ႔ပါတယ္။ က်န္းမာေရးေကာင္းေသာ္လည္း အၾကားအာရံုနည္းသြားပါၿပီ။ ဗိုလ္ႀကီးေက်ာ္ႏုိင္က ၁၃၁၇ ခု/၁၉၅၇ ခုႏွစ္မွာ (၈)ပါးေျမာက္ ၀ဋံသကာရခ့ဲတ့ဲ ဘဒၵႏၱကစၥာယနာဘိ၀ံသျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူေရးတ့ဲ ေသေန႔မဂၤလာတရားေတာ္ စာအုပ္ေလး လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါတယ္။
အခမ္းအနားမစတင္ခင္ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ႏွင့္ၾကြလာသူ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕ မိဂဒါ၀ုန္ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱပ႑ိတ၀ရာဘိ၀ံအား ဖူးေျမာ္ပူေဇာ္ပါတယ္။ ဆရာတာ္ႀကီးက သက္ေတာ္(၇၁) ႏွစ္ရွိပါၿပီ။ က်န္းမာေရးမေကာင္းရွာပါ။ စာေရးသူရဲ႕ ရဟန္းဒကာ ဒကာမမ်ားရဲ႕ ဇာတိရြာကျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီေနာက္ စာေရးသူရဲ႕ငယ္ဆရာ ဘဒၵႏၱဇနိတာဘိ၀ံသအား ဖူးေျမာ္ပူေဇာ္ၿပီး မိုးေကာင္းေက်ာင္းတိုက္ သိန္းသန္းဆရာေတာ္ႀကီးအား ဖူးေျမာ္ခ်င္တယ္ဆို၍ လိုက္ပို႔ခ့ဲပါတယ္။ ေနရာအခက္အခဲေၾကာင့္ စာေရးသူက လက္အုပ္ခ်ီၿပီး မတ္တပ္ရပ္ ပူေဇာ္ေနရပါတယ္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဗဟန္းေညာင္တုန္းေက်ာင္းတိုက္မွ လွရတနာဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱနာရဒါဘိ၀ံသအား ဖူးေျမာ္ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ ဘ၀တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွ ျပန္လာခ်ိန္မွစ၍ အခုတစ္ခါပဲ ေတြ႔ဆံုႏႈတ္ဆက္ခြင့္ရတာပါ။ စာေရးသူအေပၚ အျမင္မၾကည္မွန္းသိေသာ္လည္း တာ၀န္၀တၱရားရွိသည့္အတိုင္း ဆရာသမားလို သေဘာထားၿပီး ရွိခိုးႏႈတ္ဆက္လိုက္တာပါ။ လက္ရွိအသင္းဥကၠ႒ႀကီး ဦးရွမ္းက ဆရာေတာ္ဦးနာရဒရဲ႕ ရဟန္းဒကာ ေက်ာင္းဒကာျဖစ္သလို စာေရးသူရဲ႕ဆြမ္းဒကာလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒကာႀကီးဦးရွမ္းကေတာ့ စာေရးသူက NLDကို မေထာက္ခံလို႔ ပို႔ေနက်ဆန္ျပဳတ္ကေလး ရုပ္သိမ္းသြားတ့ဲ ဒကာႀကီးပါ။ သူနဲ႔အတူ ပေဒသာပင္အလွဴရွင္ ဆြမ္းဒကာ ဒကာမေတြလည္း စာေရးသူကို သပိတ္ေမွာက္သြားၾကပါတယ္။ ဒကာႀကီးဦးရွမ္းတို႔မိသားစုႏွင့္ ေတြ႔ဆံုႏႈတ္ဆက္ခြင့္ရခ့ဲေပမ့ဲ ပေဒသာပင္အလွဴရွင္ ဆြမ္းဒကာ ဒကာမ မိသားစုကိုေတာ့ မေတြ႔ခ့ဲရပါဘူး။
၀ဋံသကာေရႊတံဆိပ္ဆုရွင္ ေနာက္တစ္ဦးျဖစ္တ့ဲ ဦးေသာင္းလြင္(အရွင္သုမန BA ၀ဋံသကာ)က အခမ္းအနားစမွေရာက္လာလို႔ ႏႈတ္ဆက္ခြင့္မႀကံဳလိုက္ပါဘူး။ ဦးေသာင္းလြင္ဟာ ၁၃၁၄ ခုႏွစ္/၁၉၅၂ ခုႏွစ္မွာ ေလးပါးေျမာက္ ၀ဋံသကာေရႊတံဆိပ္ဆုရွင္ ဘဒၵႏၱသုမနာဘိ၀ံသျဖစ္ပါတယ္။ အရွင္သုမန(BA ၀ဋံသကာဆိုရင္ အဂၤလိပ္စာေလ့လာသူတုိင္း သိၾကပါတယ္။ နည္းသစ္အဂၤလိပ္သဒၵါစာအုပ္ကို ေရးသားျပဳစုခ့ဲသူပါ။ စာေရးသူ အိုးဘိုမွာေနရစဥ္ ၄င္းစာအုပ္ကို ၀တၳဳလိုဖတ္လိုက္၊ ေဆာင္းပါးလိုမွတ္လိုက္၊ ျပ႒ာန္းစာလို ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္လိုက္ႏွင့္ အေခါက္ေခါက္ အခါခါ ေလ့လာျဖစ္ခ့ဲပါတယ္။
အခမ္းအနားမွာ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ႀကီး၊ ဆင္မင္းဆရာေတာ္ႀကီး၊ သိန္းသန္းဆရာေတာ္ႀကီးတို႔ သီလေပး တရားေဟာ ေရစက္ခ် ခ်ီးေျမႇာက္ေတာ္္မူပါတယ္။
အခမ္းအနားစၿပီး မၾကာခင္မွာ မႏၱေလးတိုင္း ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဒါက္တာေဇာ္ျမင့္ေမာင္ႏွင့္အဖြဲ႔ ေရာက္လာၾကပါတယ္။ အခမ္းအနားအၿပီးမွာ ေဒါက္တာေဇာ္ျမင့္ေမာင္က စာေရးသူရဲ႕ငယ္ဆရာ ဘဒၵႏၱဇနိတာဘိ၀ံသအား ဖူးေျမာ္ပူေဇာ္ေနတာေတြ႔ရပါတယ္။ ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱဇနိတာဘိ၀ံသက မႏၱေလးမွာေနစဥ္ ေဒါက္တာေဇာ္ျမင့္ေမာင္တို႔အိမ္မွာ ဆြမ္းခံၾကြခ့ဲသူျဖစ္ပါတယ္။ ေဒါက္တာေဇာ္ျမင့္ေမာင္တို႔ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ကတည္းက ဆြမ္းခံၾကြခ့ဲတာျဖစ္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းလိမၼာသင္တန္းမ်ားလည္း ပို႔ခ်ေပးခ့ဲသူျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူနဲ႔ ေဒါက္တာေဇာ္ျမင့္ေမာင္နဲ႔က ဆရာတူတပည့္ေတြျဖစ္ေပမ့ဲ ႏုိင္ငံေရးမွာေတာ့ အျမင္မတူသူေတြလိ္ု႔ ဆိုရမွာပါ။
အခမ္းအနားအၿပီးမွာ လွဴဖြယ္၀တၳဳမ်ား ေလာင္းလွဴၾကပါတယ္။ တစ္ပါးခ်င္းစီ ေအာင္ျမင္သည့္ခုႏွစ္ႏွင့္ ေအာင္စဥ္နံပါတ္ ဘြဲ႕အမည္အလိုက္ တန္းစီၿပီး ေလာင္းလွဴၾကတာပါ။
စာေရးသူေအာင္တာက ၁၃၆၁ ခု(၁၉၉၉)ခုပါ။ ေအာင္ျမင္သူ(၆)ပါးရွိၿပီး စာေရးသူက ေအာင္စဥ္နံပါတ္(၁) ပထမ အမွတ္အမ်ားဆံုးနဲ႔ ေအာင္ျမင္ခ့ဲတာပါ။ စာေရးသူတို႔ (၆)ပါးလံုး သာသနာ့ေဘာင္မွာ တာ၀န္ကိုယ္စီ ထမ္းေဆာင္ေနၾကၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ပါးႏွင့္တစ္ပါး ထိေတြ႔ခြင့္သိပ္မရၾကပါ။ အခမ္းအနားသို႔ (၅)ပါးသာတက္ၿပီး မိုးေကာင္းတုိက္ ဦးပညာသီဟာဘိ၀ံသက ေတာရေဆာက္တည္ေနလို႔ အခမ္းအနားမတက္ျဖစ္ပါ။ ဦးပညာသီဟာဘိ၀ံသဟာ စာေရးသူနဲ႔ တရားေဆြးေႏြးဘက္ျဖစ္ၿပီး စိန္ပန္းမဟာစည္ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱပညာ၀ံသာဘိ၀ံသရဲ႕ တပည့္ေယာဂီလည္းျဖစ္လို႔ စာေရးသူနဲ႔ ပဋိပတၱိမွာ ဆရာတူတပည့္ျဖစ္ပါတယ္။
အခမ္းအနားသို႔ တက္ေရာက္လာသူတိုင္းကို စာေရးသူေရးတ့ဲ သာသနာ့မိခင္ႀကီး လက္ကမ္းစာအုပ္ေလး လွဴဒါန္းပါတယ္။ ကုသိုလ္ရွင္ကေတာ့ မန္းၿမိဳ႕ေစ်း ေရႊမန္းေမအထည္ဆိုင္ ဦး၀င္းျမင့္ေဌး+ေဒၚခင္မမ မိသားစုျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေဆာင္းပါးေလးကို အိုးဘိုတကၠသိုလ္မွာ ေရးခ့ဲတာပါ။ ရာျပည့္ပြဲအမီေရးသားခ့ဲေသာ္လည္း အက်ဥ္းသားရဲ႕စာမူကို အထူးထုတ္မဂၢဇင္းမွာ ထည့္ခြင့္မရခ့ဲလို႔ အခုမွပဲ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဓမၼဒါနျပဳခြင့္ရခ့ဲတာပါ။ အသင္းလူႀကီးမ်ားက စာအုပ္ေလးဖတ္ရေၾကာင္း၊ သေဘာက်ေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားၾကပါတယ္။
အခမ္းအနားတစ္ခုလံုး ပင္နီေတြလႊမ္းၿခံဳေနတာေတြ႔ရမွာပါ။ ႏုိင္ငံေရးပင္နီမဟုတ္ပါ။ အမ်ိဳးသားေရးပင္နီျဖစ္ပါတယ္။ အသင္း၀တ္စံု ပင္နီကို စတင္၀တ္ဆင္လာတာ ႏွစ္ေပါင္း(၁၀၀)ေက်ာ္ရွိပါၿပီ။ အမ်ိဳးသားေရးလကၡဏာစစ္စစ္ ပင္နီ၀တ္စံုမ်ားကိုျမင္ရတာ အင္မတန္စိတ္ခ်မ္းသာစရာေကာင္းပါတယ္။
၀ဋံသကာႏွင့္ အဘိ၀ံသ ထပ္ဆင့္ဂုဏ္ျပဳပြဲႀကီးကား ၿပီးဆံုးသြားခ့ဲပါၿပီ။ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားအား ဒူးတုပ္ပူေဇာ္ခ့ဲျခင္းေၾကာင့္ ေပါင္ေၾကာေတြ နာက်င္ခ့ဲတာ သံုးရက္ၾကာပါတယ္။ ညီေတာ္ေနာင္ေတာ္မ်ားကေတာ့ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း မိခင္ရင္ခြင္ကို ခိုလံႈခ်င္ၾကေၾကာင္း တစ္ဖြဖြေျပာရင္ တသသလြမ္းေနၾကပါတယ္။
သာသနာ့မိခင္ႀကီး က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္ပါေစ။ အသက္ရွည္ပါေစ။ မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ား စဥ္ဆက္မျပတ္ ဆက္လက္ေမြးဖြားေပးႏိုု္င္ပါေစ။
ဦးပဥၥင္း
၀ီရသူ-မစိုးရိမ္
ဘဒၵႏၱ၀ိစိတၱာဘိ၀ံသ
ဓမၼသဟာယေက်ာင္း နာယက၊
မစိုးရိမ္တုိက္သစ္၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕။
၀ီရသူ-မစိုးရိမ္
ဘဒၵႏၱ၀ိစိတၱာဘိ၀ံသ
ဓမၼသဟာယေက်ာင္း နာယက၊
မစိုးရိမ္တုိက္သစ္၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕။
