၂၀၁၃ ဧၿပီလ ၁၂ ရက္ေန႔မွာ တင္ခဲ့တဲ့ ပို႔စ္အေဟာင္းေလးပါ။
------------------------------------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------------------------
“ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တြဲေနထုိင္ျခင္း အပုိင္း (၄)”
===========================
===========================
က်ႏု္ပ္ အုိးဘုိေထာင္မွာေနရစဥ္က ျဖစ္သည္။ ဦးေစာလြင္ဆုိသည့္ မူစလင္ၾကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့ရေလသည္။
ဦးေစာလြင္သည္ ကယန္းျပည္သစ္ပါတီမွ အတြင္းေရးမွဴးျဖစ္ျပီး၊အစၥလာမ္ဘာသာကုိ သက္၀င္ယုံၾကည္သူ ျဖစ္ေလသည္။ ဦးေစာလြင္သည္ ငယ္စဥ္ကတည္းကပင္ ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္သုိ႔ေရာက္ရွိခဲ့သူျဖစ္ရာ စာေပ၊ ႏုိင္ငံေရး၊ အဂၤလိပ္စာ၊ ဘာသာေရး၊ အေထြေထြဗဟုသုတ ျပည့္စုံခဲ့ေလသည္။
ကၽြႏု္ပ္သည္ ဦးေစာလြင္ႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးလည္းေဆြးေႏြး၏။ ဘာသာေရးလည္း ေဆြးေႏြး၏။ စာအေၾကာင္း ကဗ်ာအေၾကာင္းလည္း ေဆြးေႏြး၏။ ကၽြႏု္ပ္ေရးေသာစာမူၾကမ္းမ်ားကုိ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပေသာ သူ၏အခ်က္အလက္မ်ားကုိ ေလးစားမိ၏။
သူသည္ မူစလင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ၀က္သားမစားေသာ္လည္း ေထာင္မွ၀က္သားေကၽြးလုိ၍ ၀က္သားမစားသူစာရင္း ေကာက္သည့္အခါ သူက စာရင္းမေပးဘဲေနေလသည္။ သူ႔ခြဲတမ္း၀က္သားကုိ အတူေနအခန္းသားမ်ားအား ေကၽြး၏။ ထမင္းတစ္၀ုိင္းတည္း အတူစား၏။ ကၽြႏု္ပ္က ေထာင္၀င္စာလာတုိင္း ၾကက္ေၾကာ္ႏွင့္ ငါးေၾကာ္မ်ား ေပး၏။
သူသည္ ကၽြႏု္ပ္၏သူငယ္ခ်င္း ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးကို အဂၤလိပ္စာ ပုိ႔ခ်ေပး၏။ ဓမၼပဒ ၀တၳဳမ်ားကုိ အဂၤလိပ္လုိ ပို႔ခ်ေပးျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္အတူေန ကပၸိယလူငယ္ေလးက သူ႔ထံစာတက္ခ်င္၍ ကၽြႏ္ုပ္ထံခြင့္ေတာင္းရာ ကၽြႏု္ပ္က လုိလားစြာပင္ ခြင့္ျပဳခဲ့ေလသည္။ မူစလင္ တစ္ေယာက္ထံ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျမန္မာလူမ်ဳိး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္ စာတက္ရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္ခြင့္မျပဳမည္ကုိ စုိးရိမ္ပုံရ၏။ လုိလားစြာခြင့္ျပဳသည့္အခါ အားလုံးက အံ့အားသင့္ ေနၾကေလသည္။
ကၽြႏု္ပ္၏ ကပၸိယေလးက အခါၾကီးရက္ၾကီးေရာက္တုိင္း သူ႔ဆရာဦးေစာလြင္ကုိ ကန္ေတာ့၏။ မူစလင္ၾကီး ဦးေစာလြင္က ဆုေတြတစ္သီၾကီးေပးေလသည္။
ဦးေစာလြင္သည္ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္အရင္းနီးဆုံးျဖစ္ရာ အဘိဓမၼာသေဘာတရားမ်ားကုိ ကၽြႏု္ပ္ထံ အျမဲေမးျမန္းေလသည္။ ေျမၾကီးေပၚ တုတ္ႏွင့္ျခစ္ျပီးရွင္းျပရ၏။ သူနားလည္သြားသည့္အခါတုိင္း “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာေတာ္”ဟု အားရလႈိက္လွဲစြာေျပာဆိုတတ္ေလသည္။
ေထာင္၀င္စာျပန္တုိင္း သတင္းပါလာတတ္ေသာကၽြႏု္ပ္အား အျမဲတမ္းေစာင့္ႀကဳိေလ့ရွိ၏။ တုိက္ေရး ခုိက္ေရးသတင္းမ်ားပါလွ်င္ သူပုန္ပီပီ လက္မေထာင္ျပီး ဂုဏ္ယူအားေပးတတ္ေလသည္။ ကၽြႏု္ပ္သတင္းကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ကၽြႏု္ပ္အားျပန္လည္တုိက္ခိုက္တတ္ေသာ တပ္ရင္းမွဴးဘ၀မွ က်လာေသာ အက်ဥ္းသားၾကီးဆိုလွ်င္ သူ…အလြန္မုန္းေလသည္။ အဆုိပါစစ္ေခြးၾကီးမသိေအာင္ အခ်င္းခ်င္းသာ လွ်ဳိ႕၀ွက္သတင္းေပးဖုိ႔ တုိက္တြန္းရွာ၏။ ကၽြႏု္ပ္ထိလွ်င္ မခံခ်င္ေသာေၾကာင့္ဟု ေျပာေလသည္။
ထုိ႔အျပင္ အဆိုပါစစ္ေခြးၾကီး ရန္တုိက္ေပးသည္ကုိ ရန္တုိက္ေပးမွန္းမသိဘဲ ကၽြႏု္ပ္အား ေစာ္ကား ေမာ္ကားျပဳလာေသာ လူငယ္ေလးမ်ားကုိ သူ…လုံး၀စကားမေျပာေပ။ “ဘာေကာင္လဲကြ ဒီေကာင္ရုိင္းလွခ်ည္လား”…ဟု ေျပာေလ့ရွိ၏။
သူတုိ႔က ကၽြႏု္ပ္ထက္ သုံးလေစာ၍ လြတ္ေလသည္။ သူတုိ႔အဖြဲ႕ လြတ္သတင္းၾကားရသည့္အခါ ကၽြႏု္ပ္ေပ်ာ္ျမဴးသြားမိ၏။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ကၽြႏု္ပ္သည္ျမစ္ၾကီးနားသုိ႔ ေရာက္ေနျပီ ျဖစ္ေလသည္။
ကၽြႏု္ပ္လြတ္သည့္အခါ ဖုန္းဆက္၍ ၀မ္းသာစကားေျပာရွာ၏။ 2012-ခု၊ ဧျပီလ၊ 10 ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပေသာ ကယန္းအမ်ဳိးသားေန႔ကုိ ကၽြႏု္ပ္အား ဖိတ္ၾကား၏။ ကရင္ျပည္နယ္၊ ေသာက္ေရခပ္ ေက်းရြာတြင္ က်င္းပျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ဒုတိယပင္လုံညီလာခံဟုပင္ တင္စားမိ၏။ တုိင္းရင္းသား၀တ္စုံမ်ား ျမင္ေတြ႕ရသည္မွာ ၾကည္ႏူးစရာ။ တစ္ႏုိင္ငံလုံးရွိ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းမ်ား စုံလင္လွ၏။ ေပ်ာ္စရာပင္ေကာင္းေနေသးေတာ့၏။ ခရစ္ယာန္ဘုန္းၾကီးမ်ားကလည္း ဆက္ဆံေရးေကာင္း၏။ တုိင္းရင္းသားမ်ားကလည္း ေဖာ္ေရြ၏။ ကယန္းျပည္သစ္ပါတီကလည္း ဧည့္၀တ္ေက်ပြန္၏။
ညအခါ ကယန္းအလွ၊ ကယန္းအကမ်ားကုိ ခံစားမိခဲ့၏။ မင္းကုိႏုိင္တုိ႔ေရာ ျမေအးတုိ႔ေရာ အစုံအလင္ပြဲၾကည့္ၾကေလသည္။ ေပ်ာ္စရာပင္ ေကာင္းေနေသးေတာ့၏။
ညအခါ ကယန္းအလွ၊ ကယန္းအကမ်ားကုိ ခံစားမိခဲ့၏။ မင္းကုိႏုိင္တုိ႔ေရာ ျမေအးတုိ႔ေရာ အစုံအလင္ပြဲၾကည့္ၾကေလသည္။ ေပ်ာ္စရာပင္ ေကာင္းေနေသးေတာ့၏။
ကယန္းစာေပႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈအတြက္ ကၽြႏု္ပ္က(၅) သိန္းက်ပ္လွဴသည္။ ကၽြႏ္ုပ္အစား ကၽြႏ္ုပ္၏ မိတ္ေဆြ မူစလင္ၾကီး ဦးေစာလြင္က အလွဴေငြေပးအပ္ကာ ကယန္းဥကၠ႒က လက္ခံေပးေလသည္။
အခါအခြင့္သင့္တုိင္း ကၽြႏ္ုပ္အားဖုန္းဆက္၍အားေပးကာ ကၽြႏု္ပ္အတြက္စာအုပ္မ်ား လူႀကဳံပါး၍ လွမ္းလွဴေလ့ရွိေပသည္။
ယၡဳႏွစ္က်င္းပသည့္ ကယန္းအမ်ဳိးသားေန႔ကုိလည္း ဦးေစာလြင္က ဖိတ္ရွာေသး၏။ 2012-ခုႏွစ္ကလုိ လူႀကဳံမရွိ၊ ကားႀကဳံမရွိ၊ လမ္းလည္းမႀကဳံၾကဳိက္၍ မသြားျဖစ္ေတာ့ေပ။ 2012-ခုအခမ္းအနားကုိ ယၡဳႏွစ္ ဧျပီလ 8-9 ရက္ေန႔မ်ားတြင္ ျပန္လည္ထုတ္လႊင့္ျပသသည္ကုိ ၾကည့္ရသည့္အခါ ေသာက္ေရ ခပ္ကိုလည္း လြမ္းမိေပသည္။ ကယန္းတုိင္းရင္းသား/သူေတြကိုလည္း လြမ္းမိေပသည္။ ကၽြႏု္ပ္၏ မိတ္ေဆြ မူစလင္ၾကီးဦးေစာလြင္ကုိလည္း လြမ္းတမ္းတမိေလသည္။
အမွန္အားျဖင့္ ဘာသာမတူ လူမ်ဳိးမတူရုံမွ်ျဖင့္ ရန္သူဟု သတ္မွတ္၍မရ။ လူကိုလူလုိ ျမင္ေအာင္မၾကည့္ႏုိင္ျခင္းသည္သာ ရန္သူအစစ္ျဖစ္ေလသတည္း။
