ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ဘာသာျခား၊ လူမ်ိဳးျခား မေရာက္ရွိခင္ ေရွးယခင္ကာလက အလြန္ေအးခ်မ္းသည့္ ႏိုင္ငံႀကီးျဖစ္၏။
ျမန္မာ့တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း ေအးအတူ ပူအမွ်အတူတကြ ေနထိုင္ခဲ့ၾက၏။ စည္းလံုးညီၫြတ္မႈလည္း ရွိခဲ့ၾက၏။
ေရႊေရာင္ဝင္းေနသည့္ ေစတီမ်ားကို ဆီမီးပူေဇာ္ၿပီး ဓမၼအရသာကို ၿမိန္ၿမိန္ယွက္ယွက္ႀကီး ခံစားခဲ့ၾက၏။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ''အာဇာနည္ ဗုဒၶဘာသာ အမ်ိဳးသားတိုင္းျပည္၊ ရာဇဝင္ ေရွးထံုးစဥ္လာ၊ထြန္းေတာက္ခဲ့ေပ၊ ပိုင္ဆိုင္သူ ဘိုးဘြားဘီဘင္၊ တို႔အေမြ တို႔ျပည္ တို႔ေျမ''ဟု ေၾကြးေၾကာ္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။
သို႔ေသာ္ တိုင္းက်ိဳးစည္ေပါက္ၿပီး သူ႔ကြၽန္ဘဝကို ေရာက္ရွိသြားသည့္အခါ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ပံုရိပ္သည္ ''ေျပာင္းျပန္'' ျဖစ္သြားေတာ့၏။ ~
''ေအးခ်မ္းေသာပံုရိပ္'' မွ ''ပူေလာင္ေသာပံုရိပ္''သို႔ ေျပာင္းလဲသြားေတာ့၏။ ''ယဥ္ေက်းေသာပံုရိပ္'' မွ ''႐ိုင္းစိုင္းေသာပံုရိပ္''သို႔ ေျပာင္းလဲသြားေတာ့၏။ ''ေစတီသန္႔သန္႔သာ ရွိေသာပံုရိပ္'' မွ ''ဗလီေရာျပြမ္းေသာ
ပံုရိပ္''သို႔ ေျပာင္းလဲသြားေတာ့၏။
မွန္၏။ အဂၤလိပ္အုပ္စိုးသည့္ေခတ္မွာျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းသို႔ လူမ်ိဳးျခား၊ ဘာသာျခားမ်ား တံခါးမရွိဓားမရွိ ဝင္ေရာက္လာေလေတာ့သည္။
ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔သည္ ကိုယ့္ထီးကိုယ့္နန္း ကိုယ့္ၾကငွန္း မရွိေတာ့သျဖင့္ထိုလူမ်ိဳးျခားမ်ားကို တားဆီးပိုင္ခြင့္လည္း မရွိေတာ့ေပ။ လူမ်ိဳးျခားမ်ား ျပဳသမွ် ႏုရသည့္ဘဝသို႔ေရာက္သြားေတာ့သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးသည္ ျမန္မာ့တိုင္းရင္းသားမ်ား သီးသန္႔ေနထိုင္သည့္ ''ျမန္မာ့ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီး''အျဖစ္မွ ဘာသာျခား၊ လူမ်ိဳးျခားမ်ား ေရာယွက္ေနထိုင္သည့္ ''အုတ္ေရာေရာေက်ာက္ေရာေရာ ၿမိဳ႕ျပႀကီး''အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိသြားေလေတာ့သည္။
'ကုလားဗမာ အဓိက႐ုဏ္း'ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ဘာသာျခား၊ လူမ်ိဳးျခားေရာက္ရွိခဲ့ခ်ိန္ကစၿပီး ျမန္မာ့တိုင္းရင္းသားမ်ားသည္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း မေနရေတာ့ပါ။
အဂၤလိပ္က ဖိႏွိပ္လိုက္၊ ကုလားကအႏိုင္က်င့္လိုက္ႏွင့္ ျမန္မာ့တုိင္းရင္းသားမ်ားသည္ နင္းျပားဘဝသို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ရပါေတာ့သည္။ အိမ္ရွင္ဘဝကေန အိမ္ငွားဘဝသို႔ ေရာက္ရွိသလို ျဖစ္သြားေတာ့၏။
အဂၤလိပ္က ျမန္မာမ်ားကို ဂုတ္ေသြးစုပ္ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္၏။ ကုလားကလည္း အဂၤလိပ္ကိုဆရာေခၚၿပီး ေနရာရေအာင္ယူ၏။
ဘာသာေရးအရ ခ်ဳပ္ကိုင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ေနရာအႏွံ႔အျပားမွာ ဗလီေဆာက္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္၁၈၂၆-ခုႏွစ္ မတိုင္မီက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာဗလီတစ္လံုးမွ မရွိခဲ့ေသာ္လည္း အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ ေရာက္ရွိသြားသည့္အခါ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ အခ်က္အျခာက်သည့္ ေနရာမ်ား၌ 'ဗလီ'မ်ား လက္ညႇိဳးထိုးမလြဲေတာ့ေပ။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ အခ်က္အျခာက်ဆံုးျဖစ္သည့္ ''ဆူးေလဘုရား'' အနီးမွာပင္ ''ဗလီႀကီး'' ကို ကပ္၍ေဆာက္ထားေလသည္။
ထို႔အျပင္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ေနရာမ်ား၌ေျခကုပ္ယူ၏။ စီးပြားေရးေလာကကို သူတို႔ပဲလက္ဝါးႀကီးအုပ္ထားေတာ့၏။ ထို႔ေနာက္ဘဂၤလား၊ အိႏၵိယတုိ႔၌ ေနထိုင္သည့္ကုလားမ်ားသည္ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမွာ ''ကုလားဗမာ အဓိက႐ုဏ္းႀကီး''ျဖစ္ေပၚခဲ့ပါသည္။
ထုိအေၾကာင္းကို ဆရာပါရဂူ၏ ''ဂႏၳဝင္စာႏွင့္စကား''စာအုပ္၌ ဤသို႔ေရးခဲ့ပါသည္။ ''လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္အတြင္းက ဘာသာေရး(မြတ္စလင္ႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာ)ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ကုလားဗမာ
အဓိက႐ုဏ္းစတင္ျဖစ္ပြားရာ စီးပြားေရးက်ပ္တည္းမႈေၾကာင့္ ျမန္မာတစ္ျပည္လံုး အဓိက႐ုဏ္းႀကီး ျပန္႔သြားပါသည္။
ထိုအဆိုကိုသခင္တင္ေမာင္က တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး၏ေမာ္လၿမိဳင္ညီလာခံမွာ တင္သြင္းခဲ့၏''ဟုေရးခဲ့ပါသည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ''ကုလားဗမာအဓိက႐ုဏ္း''သည္ ယခုမွသာျဖစ္ေပၚလာသည္ မဟုတ္ပါ။အဂၤလိပ္ေခတ္တုန္းကလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္သာ။
အဓိက႐ုဏ္းျဖစ္ရျခင္း၏ အေၾကာင္းမွာ ဧည့္သည္က ဧည့္သည္လိုမေနဘဲ အိမ္ရွင္ေနရာကို လုယက္ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။သို႔ျဖစ္ရကား မိမိတို႔သည္ တိုင္းတစ္ပါးသားမြတ္စလင္တို႔၏ ''ဗ်ဴဟာအခင္းအက်င္း''ကိုၾကည့္တတ္ဖို႔ လိုအပ္လွေပသည္။
'ကုလားမ်ားကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမးခြန္းထုတ္ခဲ့'လြတ္လပ္ေရး ရခါနီးအခ်ိန္မွာလည္းမြတ္စလင္အမ်ားစုသည္ အဂၤလိပ္တို႔ႏွင့္ ပူးေပါင္းကာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အဂၤလိပ္မ်ားဆက္လက္အုပ္စိုးဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကျပန္၏။ ျမန္မာ့ေျမမွာေနၿပီး ျမန္မာ့ေက်းဇူးသစၥာကို မခံခ်င္ၾက။
အဂၤလိပ္သစၥာခံဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾက၏။ အဂၤလိပ္အုပ္စိုးမွ သူတို႔မင္းမူႏိုင္မည္ မဟုတ္ေလာ။ထို႔ေၾကာင့္ ကုလားမ်ားသည္ အဂၤလိပ္ကိုဆရာတင္ၿပီး အဂၤလိပ္အလိုေတာ္ရိ လုပ္ၾကေလသည္။
ထိုအေၾကာင္းကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသိသြားေသာအခါ ''ရွင္းရွင္းေျပာရမယ္ဆိုရင္ကုလားစတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားတို႔ဟာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ တုိင္းရင္းသားမ်ားရဲ႕ မိတ္ေဆြမ်ားအျဖစ္နဲ႔ ေနထိုင္မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ရန္သူမ်ားအျဖစ္နဲ႔ ေနထိုင္ၾကမလား''ဟု ကုလားမ်ားကိုဗိုလ္ခ်ဳပ္က ခပ္ျပတ္ျပတ္ပင္ ေမးလိုက္ေလေတာ့သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ အမ်ိဳးကိုခ်စ္သည့္ ''အမ်ိဳးသားေရးဝါဒီစစ္စစ္'' ျဖစ္၏။ အမ်ိဳးအတြက္ဆိုလွ်င္ အဂၤလိပ္ကိုပင္ တိုက္ရတုိက္ရ၊ဂ်ပန္ကိုပင္ တိုက္ရတိုက္ရ၊ ကုလားကိုပင္တုိက္ရတိုက္ရ၊ ရန္သူမွန္သမွ်ကို တိုက္ထုတ္မည္သာတည္း။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္တိုင္းျပည္လံုးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္းျဖစ္၏။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ေမးခြန္းမွာ ေတြးၾကည့္ေလေလးနက္ေလတည္း။ ''ေကာင္းေကာင္းေနရင္ေန၊ မေနရင္ေတာ့ တိုက္ထုတ္ပစ္မည္၊ႏိုင္ငံ့အေပၚ သစၥာရွိရင္ရွိ၊ မရွိရင္ေတာ့ ေခ်မႈန္းမည္''ဟု ဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ရဲရဲေတာက္ ေမးခြန္းပင္တည္း။
ထိုကဲ့သို႔ေမးခြန္းမ်ိဳးကို ''အမ်ိဳးသားေရးႏိုင္ငံေရးသမား''မ်ားသာ ေမးရဲ၏။ 'လူ႔အခြင့္အေရး ႏိုင္ငံေရးသမား''မ်ား မေမးရဲၾက။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ကုလားမ်ားကို ဘာ့ေၾကာင့္ေမးခြန္းထုတ္ခဲ့သနည္း။ အေျဖကရွင္းပါ၏။
ႏိုင္ငံ့အေပၚ သစၥာမရွိၾကသည့္ကုလားမ်ား၊ ႏိုင္ငံကို ပုန္ကန္ခ်င္ၾကသည့္ကုလားမ်ား၊ အဂၤလိပ္အလိုေတာ္ရိလုပ္ေနၾကသည့္ ကုလားမ်ားကို တိုက္ထုတ္ခ်င္ေသာေၾကာင့္တည္း။ မွန္၏။
အမိႏိုင္ငံမွာ ေနပါလ်က္ အမိႏိုင္ငံေတာ္ကို သစၥာမခံလွ်င္ေတာ့ႏိုင္ငံေတာ္၏ ''ဘံုရန္သူ''ပင္ျဖစ္၏။
ထိုဘံုရန္သူမ်ားကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္က အျပတ္ရွင္းခ်င္ေသာေၾကာင့္ ''ရန္သူလိုေနမလား၊ မိတ္ေဆြလို ေနမလား''ဟု တည့္တည့္ႀကီး ေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ယေန႔ေခတ္ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားႏွင့္ယွဥ္ၾကည့္လွ်င္ ဆီႏွင့္ေရလို ကြာျခားလွေပသည္။
ယေန႔ေခတ္ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားသည္''ကုလားကို ကုလား''လို႔ပင္ မေခၚရဲေတာ့။
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ''ကုလား''လို႔ မေခၚရဲသည့္အျပင္ ''ကုလား''လို႔ ေခၚသူမ်ားကိုပင္ အျပစ္တင္လိုက္ေသး၏။
''တ႐ုတ္''ကို ''တ႐ုတ္''လို႔ေခၚ၏။ ''ကုလား''ကို ''ကုလား''လို႔ ေခၚ၏။ ဤကား အမွန္တရားပင္တည္း။ အမွန္တရားကို မေခၚရဲျခင္းသည္ သတိၱနည္းျခင္း၊ သူရဲေဘာေၾကာင္ျခင္းပင္ျဖစ္၏။
ထိုကဲ့သို႔ သတိၱနည္းေသာ၊သူရဲေဘာေၾကာင္ေသာ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားသည္ ''လူ႔အခြင့္အေရး''ဓာတ္ျပားေဟာင္းႀကီးကိုပဲ ဖြင့္ေနၾက၏။
သူတို႔သည္ ''လူ႔အခြင့္အေရး''ကို ''ဥပေဒ''ဟု ထင္ေနဟန္ရွိ၏။ တကယ္ေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတာ ''ဥပေဒ''မဟုတ္ပါ။
''ေၾကညာခ်က္ စာတမ္းတစ္ခု''သာတည္း။ထို႔ေၾကာင့္ မည္သည့္ႏိုင္ငံ၌မွ် လူ႔အခြင့္အေရးကို အျပည့္အဝ မလိုက္နာၾကပါ။
ထုိသို႔ျဖစ္ပါလ်က္ ႏိုင္ငံေရးသမားအမ်ားစုက လူ႔အခြင့္အေရးစာတမ္းကို ႏိုင္ငံေတာ္၏ 'မူဝါဒ'ျဖစ္ေအာင္ အသက္သြင္းေနသည္မွာ ဝမ္းႏွင့္ေလမကြဲေသာေၾကာင့္တည္း။
ထိုကဲ့သို႔ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား တိုင္းျပည္ႀကီးကို အုပ္ခ်ဳပ္လိုက္ပါက တုိင္းျပည္ႀကီးသည္ အရွင္လတ္လတ္ ''ကုလားကြၽန္'' ျဖစ္သြားေပမည္။
အိမ္ေထာင္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေရွးလူႀကီးမ်ား ေျပာခဲ့ေသာဆို႐ိုးစကားတစ္ခုရွိ၏။ ''ကုန္ကူးမွားလွ်င္ တစ္ေခါက္၊ လင္ေရြးမွားလွ်င္ တစ္သက္ေမွာက္''တဲ့။ အခုလည္းႏိုင္ငံေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ''လင္ေရြးမွားလွ်င္တစ္
သက္ေမွာက္၊ ေခါင္းေဆာင္အေရြးမွားလွ်င္ေတာ့ ဆယ္သက္ေမွာက္''လို႔ ေျပာရေတာ့မည္ပင္။
ထို႔ေၾကာင့္ ရဟန္းရွင္လူျပည္သူတို႔သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကဲ့သို႔အမ်ိဳးသားေရးဝါဒီ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္မ်ားကိုသာ တိုင္းျပည္၏ ''ေခါင္းေဆာင္''အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ၾကဖို႔ လိုအပ္လွေပသည္။
'သစၥာမဲ့ ဘဂၤါလီမ်ား'ယေန႔ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ကို ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္လည္း ႏိုင္ငံ့အေပၚသစၥာမရွိသည့္ ဘာသာျခားလူမ်ိဳးျခားမ်ား ေျမာက္ျမားစြာ ရွိေနေသး၏။
ထိုသစၥာမဲ့ ဘာသာျခားလူမ်ိဳးျခားမ်ားသည္ ျမန္မာ့ေျမမွာေန၊ျမန္မာ့ေရကို ေသာက္ေနပါလ်က္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အလံေတာ္ကို အေလးမျပဳႏိုင္ၾက။ထိုကဲ့သို႔ လူစားမ်ိဳးကို ''အမ်ိဳးသားသစၥာေဖာက္''ဟု ဆိုရေပလိမ့္မည္။
ထိုသစၥာေဖာက္မ်ားသည္ ျမန္မာ့ေျမကို အုပ္စုိုးဖို႔အတြက္ စီမံကိန္းခ်၍ ႀကိဳးစားေန၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘူးသီးေတာင္ ေမာင္ေတာေဒသ၌ ဘာသာျခား၊ လူမ်ိဳးျခားျဖစ္သည့္ ဘဂၤါလီကုလားမ်ားက လူ (၁ဝဝ)မွာ(၉၅)ေယာက္ေလာက္ ျဖစ္ေနေတာ့၏။
ျမန္မာႏိုင္ငံျဖစ္ပါလ်က္ ဘဂၤါလီကုလားက လူမ်ားစု၊ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားက လူနည္းစုျဖစ္ေနသည္မွာ ေသြး႐ိုးသား႐ိုးမျဖစ္ႏုိင္ပါ။
ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံက ဘဂၤါလီမ်ားခိုးဝင္လာျခင္း၊ ဘဂၤါလီလူဦးေရ တိုးပြားေအာင္စီမံကိန္းခ်၍ ေဆာင္ရြက္ျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္သာဘဂၤါလီမ်ားက လူမ်ားစုျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္၏။
ယေန႔ေခတ္သည္ စစ္ေအးကာလျဖစ္ရကား ေသနတ္ႏွင့္နယ္ခ်ဲ႕သည့္ဗ်ဴဟာ နည္းပါးသြားၿပီ။ ''လူ႔အခြင့္အေရးလက္နက္''ကိုကိုင္ၿပီး လူဦးေရတိုးပြားေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းျဖင့္ ''နယ္ခ်ဲ႕ဗ်ဴဟာသစ္''ကို သံုးလ်က္ရွိသည္ကို ထင္ထင္ရွားရွား သိရေပသည္။
ရခိုင္ျပည္နယ္၌ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ ဘဂၤါလီလူဦးေရသည္ အခ်ိဳးအစားတူညီလ်က္ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဘဂၤါလီကေလးေမြးဖြားႏႈန္းမွာ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ တိုးပြားေနရကား ေနာင္တစ္ခ်ိန္မ်ာ ရခိုင္ျပည္နယ္၌ ဘဂၤါလီဦးေရက အမ်ားစုျဖစ္သြားေပမည္။
ဒီမိုကေရစီဆိုသည္မွာ မဲမ်ားရာႏိုင္စတမ္းျဖစ္ရကား ဘဂၤါလီမ်ားသာ လူမ်ားစုျဖစ္သြားလွ်င္ ရခိုင္ျပည္နယ္၏ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္သည္ ''မုတ္ဆိတ္ႀကီး''ျဖစ္သြားေပေတာ့မည္။ထို႔ေၾကာင့္ နည္းသစ္ဗ်ဴဟာသစ္တုိ႔ျဖင့္ တိုင္းျပည္၏အနာဂတ္ခရီးကို စီမံကိန္းခ်ဖို႔ အထူးလိုအပ္ေနပါၿပီ။
တိုင္းတစ္ပါးသား ဘဂၤါလီလူမ်ိဳးမ်ား၏မာယာေထာင္ေခ်ာက္သည္ ေၾကာက္စရာအလြန္ေကာင္း၏။ မာယာေထာင္ေခ်ာက္ကို မျမငလ္ ွ်ငေ္ တာ ့ ကယို ့လ္ ညပ္ ငး္ကယုိ ္ ႀကဳိးကငြ း္စြပ္သလို ျဖစ္သြားလိမ့္မည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးကိစၥမွာ အမ်ိဳးသားေရးသည္သာ ပထမအေရးႀကီးဆံုးျဖစ္ပါသည္။ က်န္သည့္အေရးသည္ အမ်ိဳးသားေရးေလာက္ အေရးမႀကီးပါ။
''အထင္''ကို ေျပာေနျခင္းမဟုတ္၊ ''အျမင္''ကို ေျပာျခင္းျဖစ္၏။ ဘူးသီးေတာင္ေမာင္ေတာေဒသ၌ မြတ္စလင္ဘဂၤါလီလူမ်ိဳးတို႔က အမ်ားစုျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ားကို အႏိုင္က်င့္ေန၏။ သာမာန္အရပ္သား မဆိုထားနဲ႔၊ ရဲတပ္သားမ်ားသည္ပင္ ဘဂၤါလီလူမ်ိဳးမ်ား၏ ၿခိမ္းေျခာက္မႈကိုခံေနရ၏။ ရဲတပ္ၾကပ္ႀကီးတစ္ေယာက္သည္ပင္ ဘဂၤါလီတို႔၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ အသက္ဆံုး႐ံႈးဖူးေလသည္။ အခုအခ်ိန္ထိ တရားခံရွာလို႔မရေသး။
ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကိုယ္ပိုင္နက္ျဖစ္ပါလ်က္ဘဂၤါလီလူမ်ိဳးမ်ား၏ အႏၲရာယ္ကိုေၾကာက္ရြံ႕ေနရျခင္းသည္ သဘာဝက်ပါ၏ေလာ။ဧည့္သည္ကို အိပ္ရွင္က ေၾကာက္ေနရသလိုျဖစ္ေနေတာ့၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ရခိုင္ျပည္နယ္မၿငိမ္းမသက္ျဖစ္ရျခင္း၏ တရားခံမွာ တိုင္းတစ္ပါးသား ''ဘဂၤါလီကုလားမ်ား''ပင္ ျဖစ္ပါသည္။
၂ဝ၁၂-ခု၊ ေမ (၂၈)ရက္ေန႔၌ မုဒိမ္းမႈကိုၾကည့္လိုက္ပါ။ ဘဂၤါလီတို႔၏ ရက္စက္မႈကို အထင္သားႀကီး ျမင္ႏိုင္ပါသည္။
ထို ေမ(၂၈)ရက္ေန႔မွာ ရခိုင္ျပန္နယ္၊ ေက်ာက္နီေမာ္ရြာေန ရခိုင္အမ်ိဳးသမီး မသီတာေထြးကိုဘဂၤါလီကုလားလူမ်ိဳးသံုးေယာက္က မုဒိမ္းက်င့္၍ သတ္ျဖတ္လိုက္၏။ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ တမင္လုပ္ေဆာင္ျခင္းျဖစ္၏။
ထိုေန႔ ထိုရက္သည္ ျမန္မာတစ္မ်ိဳးသားလံုးအတြက္ မေမ့ႏိုင္ေသာ ေန႔တစ္ေန႔ပင္။
ဘာ့ေၾကာင့္နည္း။
မြတ္စလင္ ဘဂၤါလီလူမ်ိဳးမ်ား၏ ရက္စက္မႈ၊ ေစာ္ကားမႈ၊ ဗိုလ္က်မႈ၊ အႏိုင္က်င့္မႈကို ျမန္မာတစ္မ်ိဳးသားလံုးသတိျပဳမည့္ေန႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထိုေန႔ကို ''ေက်ာက္နီေမာ္ရဲ႕ ေခါင္းေလာင္းသံေန႔''ဟု ဆိုခ်င္ပါေတာ့သည္။ထိုမုဒိမ္းမႈကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ''ကုလားရခိုင္အဓိက႐ုဏ္းႀကီး''ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ပါေတာ့သည္။
ရခိုင္ျပည္နယ္မွ စတင္ခဲ့ေသာအဓိက႐ုဏ္းသည္ ျပည္မထဲသို႔ ကူးစက္လာေတာ့၏။
မိတီၴလာ၊ လား႐ိႈးစသည့္ၿမိဳ႕မွာလည္း''ကုလားဗမာ အဓိက႐ုဏ္းႀကီး''မ်ား ဆက္တိုက္ျဖစ္ေပၚခဲ့သည္။ ထိုအဓိက႐ုဏ္းႀကီးမ်ား၏ အက်ိဳးဆက္ေၾကာင့္ ျမန္မာ့တိုင္း ရင္းသားမ်ား ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း မေနရေတာ့ေပ။ တရားခံကား မြတ္စလင္ ဘဂၤါလီလူမ်ိဳးမ်ားပင္တည္း။
'မ .ဘ .သ ဘာလဲ ဘာလဲ'
~~~~~~~~~~~~~~
ျမန္မာ့တိုင္းရင္းသားမ်ားသည္ ကိုယ့္ေျမ ကိုယ့္ျပည္၌ ေနထိုင္ပါလ်က္ လူမ်ိဳးျခားမ်ား၏ အႏိုင္က်င့္မႈကို ခံေနရျခင္းသည္ေတြးၾကည့္လွ်င္ ရင္နာစရာေကာင္းလွ၏။ဘာ့ေၾကာင့္ အႏိုင္က်င့္ခံရသနည္း။ စည္းလံုးညီၫြတ္မႈ မရွိျခင္း၊ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ဓာတ္ေခါင္းပါးျခင္း၊ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ ေနတတ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္တည္း။
ဘာသာျခား လူမ်ိဳးျခားတို႔၏ အႏၲရာယ္ကို ကာကြယ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ အေရးႀကီးဆံုးအခ်က္မွာ ''အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ဓာတ္''ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ၊ ဆရာေတာ္ဦးဝိစာရတို႔သည္ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ဓာတ္ျဖင့္ ဘာသာျခား၊ လူမ်ိဳးျခား အဂၤလိပ္ကိုေတာ္လွန္ခဲ့ၾက၏။
ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတုိ႔သည္လည္း အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ဓာတ္ျဖင့္ ဘာသာျခား၊ လူမ်ိဳးျခား အဂၤလိပ္ကို ေတာ္လွန္ခဲ့ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ၿပီး ကိုယ့္ထီးကိုယ့္နန္း ကိုယ့္ၾကငွန္းျဖင့္ ေနႏိုင္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
တခ်ိဳ႕ပုဂိၢဳလ္မ်ားသည္ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ဓာတ္ျဖင့္ ႏိုင္ငံႏွင့္ သာသနာကိုကာကြယ္ေနၾကသည့္ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းမ်ားကို ''အမ်ိဳးသားေရး အစြန္းေရာက္''ဟုေဝဖန္ၾက၏။ တကယ္စင္စစ္ကား ''အမ်ိဳးသားေရးအစြန္းေရာက္''ဟု ေဝဖန္ပုတ္ခတ္သည့္သူမ်ားသည္ ''အမ်ိဳးသား သစၥာေဖာက္''မ်ားပင္ျဖစ္ပါသည္။
ရွင္းဦးအံ့။ ''အမ်ိဳးသားေရးအစြန္းေရာက္''ဟူသည္ အိုစမာဘင္လာဒင္တုိ႔ကဲ့သို႔အေသခံဗံုးခြဲသူ၊ ရခိုင္ျပည္နယ္မွ ဘဂၤါလီကုလားမ်ားကဲ့သို႔ လူမ်ိဳးေရးအရ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိျဖင့္ မုဒိမ္းက်င့္သတ္ျဖတ္သူမ်ားကိုသာဆိုလိုေပသည္။
ျမန္မာ့တိုင္းရင္းသားေလာက၌ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိျဖင့္ လူမ်ိဳးျခား ဘာသာျခားမ်ားကို အၾကမ္းဖက္သည့္ ''အစြန္းေရာက္ပုဂိၢဳလ္''မ်ား မရွိခဲ့ပါ။ နဂိုကလည္းမရွိခဲ့၊ အခုလည္း မရွိ၊ ေနာင္လည္း ရွိမည္မဟုတ္ပါ။ ဘာ့ေၾကာင့္နည္း။ ျမန္မာ့တိုင္းရင္းသားတို႔သည္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ရင္ခြင္မွာ ႀကီးျပင္းလာၾကသူမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။
သစၥာေဖာက္ ''အလိုေတာ္ရိ''မ်ားသည္ေခတ္တိုင္းမွာရွိခဲ့၏။ အဂၤလိပ္ေခတ္ကလည္း''အဂၤလိပ္အလိုေတာ္ရိ''ရွိခဲ့၏။ ဂ်ပန္ေခတ္ကလည္း ''ဂ်ပန္အလိုေတာ္ရိ''ရွိခဲ့၏။ ယေန႔ေခတ္မွာလည္း ကုလားမ်ားဘက္က
ေရွ႕ေနလိုက္ေနသည့္ ''ကုလားအလိုေတာ္ရိ''မ်ား ရွိေနပါ၏။
ထိုသစၥာေဖာက္မ်ားသည္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးဒုကၡေရာက္ေနသည္ကို ကူညီဖို႔မႀကိဳးစားဘဲဖ်က္လိုဖ်က္ဆီး လုပ္ေနၾက၏။ မိမိလည္းမလုပ္လို၊ သူမ်ားလုပ္ေနသည္ကိုလည္း အျပစ္တင္၏။
အမ်ိဳးသားအက်ိဳးစီးပြားကို ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနသည့္ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာေစာင့္ေရွာက္ေရးအဖြဲ႔(မ.ဘ.သ)ကိုလည္း ေဝဖန္၏။
ပုတ္ခတ္၏။ ႐ႈတ္ခ်၏။မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ၊ ႏိုင္ငံႏွင့္ သာသနာကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကသည့္ ရဟန္းရွင္လူျပည္သူမ်ား စည္းလံုးညီၫြတ္လွ်င္ အမ်ိဳးသားသစၥာေဖာက္ကိုလည္း ေၾကာက္စရာမလိုသကဲ့သို႔ေခတ္သစ္နယ္ခ်ဲ႔ဝါဒီ ဘဂၤလီမ်ားကိုလည္းေၾကာက္စရာမလိုပါ။
ထို႔ေၾကာင့္ အမ်ိဳးသားေရးအႏၲရာယ္ကို ကာကြယ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ညီၫြတ္ေသာ ''အမ်ိဳးသား အင္အားစုအသင္းႀကီး''ရွိဖို႔သာ အေရးႀကီးပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ သံဃာ့ဦးေသွ်ာင္ ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္မ်ားက ''သာသနဝံသပါလေခၚ အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာေစာင့္ေရွာက္ေရး (မ.ဘ.သ)''အမည္ရသည့္ ''သာသနာျပဳအသင္းအဖြဲ႔ႀကီး''ကို ၂ဝ၁၃-ခုႏွစ္မွာ ဖြဲ႔စည္းခဲ့ပါသည္။ လူသာဓုေခၚ နတ္သာဓုေခၚသည့္ ''အသင္းအဖြဲ႔ႀကီး''ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ႏိုင္ငံႏွင့္ သာသနာကို ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ ဖြဲ႔စည္းထားသည့္ ''အမ်ိဳးသားအင္အားစုႀကီး''တစ္ရပ္ပင္ျဖစ္၏။
တခ်ိဳ႕ပုဂိၢဳလ္မ်ားက ''အမ်ိဳး ဘာသာသာသနာေစာင့္ေရွာက္ေရးအဖြဲ႔ႀကီး(မ.ဘ.သ)သည္ တရားဝင္သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းျဖစ္ေသာႏိုင္ငံေတာ္သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႔ႀကီး (မ.ဟ.န)ကို စင္ၿပိဳင္ေနသလို ျဖစ္မေနဖူးလား''ဟု ေမးၾက၏။ သံဃာ့ညီၫြတ္မႈကို ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးလုပ္လိုေသာသူ၏ ေမးခြန္းပင္တည္း။
ႏိုင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႔ႀကီးသည္ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္မ်ား သီးသန္႔ဖြဲ႔စည္းထားသည့္ အစိုးရ ''သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္း''ျဖစ္၏။ အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာေစာင့္ေရွာက္ေရးအဖြဲ႔သည္ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္မ်ားႏွင့္ လူပုဂိၢဳလ္မ်ား စုေပါင္းဖြဲ႔စည္းထားသည့္ အစိုးရမဟုတ္ေသာ ''သာသနာျပဳအဖြဲ႔အစည္း'' ျဖစ္ပါသည္။ ဖြဲ႔စည္းပံုခ်င္းမတူပါ။
ယေန႔ ႏိုင္ငံေတာ္မွာ တရားဝင္ဖြဲ႔စည္းထားသည့္ အရပ္ဘက္ ''အသင္းအဖြဲ႔''မ်ားေျမာက္မ်ားစြာရွိပါ၏။
ထိုအသင္းအဖြဲ႔မ်ားသည္ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရကို စင္ၿပိဳင္ဖို႔ဖြဲ႔ထားသည္ မဟုတ္ပါ။ ႏိုင္ငံေတာ္ကို တည္ေဆာက္ရာ၌ ကူညီပံ့ပိုးႏိုင္ဖို႔အတြက္ ဖြဲ႔စည္းထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။
စက္မႈလက္မႈႏွင့္ ကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္းခ်ဳပ္သည္ စက္မႈဝန္ႀကီးဌာန၊ စီးပြားေရးႏွင့္ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနတို႔ကို စင္ၿပိဳင္ဖို႔ဖြဲ႔ထားသည္မဟုတ္၊ ထိုဝန္ႀကီးဌာနတို႔ကို ကူညီပံ့ပိုးႏိုင္ဖို႔အတြက္ ဖြဲ႔စည္းထားျခင္းျဖစ္၏။
ဆရာဝန္အသင္းႀကီးသည္က်န္းမာေရးဝန္ႀကီးဌာနကို စင္ၿပိဳင္ဖုိ႔ဖြဲ႔ထားသည္ မဟုတ္ပါ။ ထိုဝန္ႀကီးဌာနကို ကူညီႏိုင္ဖို႔အတြက္ ဖြဲ႔ထားျခင္းျဖစ္၏။ အင္ဂ်င္နီယာအသင္းႀကီးသည္ ေဆာက္လုပ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနကို စင္ၿပိဳင္ဖို႔အတြက္ ဖြဲ႔ထားသည္မဟုတ္ပါ။ ထိုဝန္ႀကီးဌာနကို ကူညီပံ့ပိုးဖို႔အတြက္ဖြဲ႔ထားျခင္းျဖစ္၏။
ထိုနည္းတူစြာ အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာေစာင့္ေရွာက္ေရးအဖြဲ႔ႀကီး (မ.ဘ.သ)သည္ ႏိုင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႔ႀကီး(မ.ဟ.န)ကို စင္ၿပိဳင္ဖြဲ႔ထားသည္မဟုတ္၊ထိုသံဃာမဟာနာယကအဖြဲ႔ႀကီးကို ကူညီႏိုင္ဖို႔အတြက္ ဖြဲ႔စည္းထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။
အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာေစာင့္ေရွာက္ေရး (မ.ဘ.သ)အဖြဲ႔၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုၾကည့္လွ်င္ ႏိုင္ငံအတြက္ အလြန္အေရးႀကီးသည္ဆိုသည္ကို နားလည္ႏိုင္ပါသည္။ (မ.ဘ.သ)ဥကၠ႒ျဖစ္ေတာ္မူေသာ ရြာမဆရာေတာ္ႀကီး ဘဒၵႏၲတိေလာကာဘိဝံသက (မ.ဘ.သ)၏ရည္ရြယ္ခ်က္ကို အတိအလင္းေၾကညာထားၿပီးျဖစ္ပါသည္။
''မ.ဘ.သ အဖြဲ႔ႀကီး''သည္...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
၁။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ျဖစ္ေပၚေနေသာဘာသာေရး၊ လူမ်ိဳးေရးပဋိပကၡမ်ား ဆက္လက္မျဖစ္ပြားေစရန္၊
၂။ ႏိုင္ငံသားတိုင္း ညီညီၫြတ္ၫြတ္ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေနထိုင္ႏိုင္ရန္၊
၃။ အကာအကြယ္မဲ့သူ ႏိုင္ငံသားမ်ားလိုအပ္ေသာအကာအကြယ္ရရွိေစရန္၊
၄။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ့္သာသနာကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ရန္ စေသာရည္ရြယ္ခ်က္တို႔ျဖင့္
အမ်ိဳးသားေရးအလုပ္မ်ားကို အားသြန္ခြန္စိုက္ ႀကိဳးစားေဆာင္ရြက္ေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။
မ.ဘ.သအဖြဲ႔ႀကီးသည္ ထိုသို႔ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိသည္အားေလ်ာ္စြာ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ျဖစ္ေပၚလ်က္ရွိေသာ လူမ်ိဳးေရးပဋိပကၡဘာသာေရးပဋိပကၡမ်ားကို သမာသမတ္က်က် ေျဖရွင္းေပးျခင္း၊ ျမန္မာ့တိုင္းရင္းသားအားလံုး စည္းလံုးညီၫြတ္မႈ ရွိေစဖို႔အတြက္အသိပညာေပး
ေဟာေျပာေရးသားလ်က္ရွိျခင္း၊ ဘာသာျခား လူမ်ိဳးျခားတုိ႔၏
တုိင္းဖ်က္ျပည္ဖ်က္ အလုပ္မ်ားကိုလည္း မီးေမာင္းထိုး၍ ေဖာ္ထုတ္ေပးျခင္း၊
ျပည္တြင္းမွ မီဒီယာမ်ားကိုလည္း လမ္းေၾကာင္းမွန္ ေရာက္ဖို႔အတြက္
ျပဳျပင္ေပးလ်က္ရွိျခင္း စသျဖင့္ အမ်ိဳးသားေရးအလုပ္မ်ားကို တစိုက္မတ္မတ္ ႀကိဳးစားေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိပါသည္။
``သီတဂူအရွင္ေဒဝိႏၵာဘိဝံသ``
သာကီေသြးဂ်ာနယ္အတြဲ(၂)အမွတ္(၁)
``မဘသ(ဗဟို)Online Media``
